Als kind regisseerde ik optredens met de buurtkinderen en schreef ik filmscripts en songteksten. Urenlang kon ik spelletjes bedenken en verhalen vertellen met de barbies. Die drang om te creëren en verbinden is nooit weggegaan. Na de middelbare school (50% stuud en 50% kroegtijger) vertrok ik voor een tussenjaar naar Ghana: mijn eerste échte levensveranderende scène buiten de comfortzone. Die reis heeft mij nooit meer losgelaten: er ontstond een stichting, een bonusfamilie en het voelt tot op de dag van vandaag als een tweede thuis. Terug in Nederland startte ik aan wat een logische, rechtlijnige carrière leek te worden: ik haalde mijn mastergraad, publiceerde artikelen, zette de eerste stappen in de politiek en werd adviseur bij de immigratiedienst.

Tot een reeks kankerdiagnoses het leven radicaal overhoop haalde.

Eerst kreeg mijn partner op jonge leeftijd kanker, en het jaar daarop weer. Ik mantelzorgde alsof zijn leven ervan afhing. Wat denk je? Een paar jaar later was ik zelf aan de beurt: borstkanker. Anderhalf jaar van intense behandelingen volgde. Een maand nadat ik klaar was… kwam de tumor van mijn partner terug. Zes jaar ziekenhuis leidde tot diepe introspectie, een liefdevolle scheiding en de hoognodige vraag: “Tell me, what is it you plan to do with your one wild and precious life?” (Mary Oliver). Ik besloot mijn baan op te zeggen en meer ruimte te maken voor vrijheid, groei en oprechte expressie.

Midden in dat proces kwam LEGO MASTERS op mijn pad, een creatief programma waar ik samen met mijn kersverse ex voor werd geselecteerd en dat we tot onze verbazing nog wonnen ook. Het was een machtig avontuur dat deuren opende en liet zien hoe creativiteit de basis van je bestaan kan zijn. Terwijl ik mij overgaf aan de heerlijke chaos die volgde op het tv-succes, ontving ik plotseling bericht: mijn Ghanese bonusmoeder Mama Joyce was onverwacht overleden. In diezelfde maand hoorde mijn ex, inmiddels bestie, dat er uitzaaiingen waren en hij uitbehandeld was. Kort daarna overleed ook hij.

Een periode van diepe, dubbele rouw volgde. Ik kwam erachter hoe verkrampt onze maatschappij is rondom ziekte, angst en verdriet, de dood. Dat praten over precies die thema’s zorgt voor meer verbinding en lucht. En dat ultieme levensvreugde vraagt, smeekt, om kwetsbaarheid en open gesprekken. Zowel in mijn eigen rouwproces als tijdens het coachen, merkte ik dat de zwaarste onderwerpen het lichtst worden als je er speelsheid en creativiteit in brengt. Een LEGO-steentje, een foto, een rake tekst – het kan alles verzachten en openbreken.

Mijn ervaringen in Ghana, de kanker, de sterfgevallen, de intensiteit van het televisieprogramma… het leerde me keihard dat dit leven geen generale repetitie is. We draaien meteen voor het echie. Oh and honey? We’re live. Ergens, gaandeweg, heb ik daarom maar besloten het leven in haar volledigheid te omarmen.

En nu

Vandaag de dag is mijn praktijk een weerspiegeling van dat alles. Ik startte School of Sparks, een community waar persoonlijke groei een dagelijks, relaxed onderdeel van je bestaan is. Ik werk aan een kleurrijk en toegankelijk boek over het levenseinde. Tussendoor geef ik creatieve workshops met LEGO, fotografie en mixed media art. Wat ik ook doe, de rode draad is altijd authenticiteit en het verlangen om mensen te verbinden – met zichzelf, met elkaar en met het mooie, rauwe, eerlijke en echte leven.

Wat de reden ook is dat je hier bent: hoi! Ik ben Lola. En wie ben jij? Ik ben benieuwd naar jouw verhaal.

Hier lees je meer over mijn werk in Nederland en in Ghana, levenslessen verpakt in columns en hoe je contact met me kunt opnemen.

 

Meer weten over mij?

Klik hieronder voor willekeurige weetjes ❤️