Maandagmails
Thee drinken met je saaie vriend
Ik ontving een mooi verzoekje voor deze maandagmail. Een rake observatie van een lezer over hoe we tegenwoordig zo gefocust zijn op ‘voor jezelf kiezen’ dat ze zich afvraagt: slaan we daar niet soms in door? Wat als de ander even geen energie te geven heeft of geen bubbelende inspiratiebron is? Ze schrijft:
“wanneer we allemaal harder aan het werk gaan om maar goed voor onszelf te zorgen, verliezen we dan niet een stuk verbinding?”
Kei mooie overpeinzing – en een terechte vraag. In de huidige zelfontwikkelingscultuur worden andere mensen vaak platgeslagen tot energiegevers of energievreters, alsof mensen permanent in de ene of de andere categorie vallen. Terwijl in het echte leven iedereens energie fluctueert. En echte connecties ontstaan júist wanneer je alle versies van de ander accepteert. Bovendien krijgen andere mensen in veel van die zelfzorgpraat een haast verwaarloosbare bijrol, terwijl uit alle onderzoeken naar menselijk geluk blijkt dat we zonder anderen doodongelukkig zijn.
Voor jezelf kiezen en voor jezelf zorgen betekent dus net zo goed: het onderhouden van voedende en veilige verbindingen. Echte verbinding is niet alleen maar leuk, licht of inspirerend. Het is soms ongemakkelijk, confronterend, vermoeiend – juist omdat de ander een echt mens is en geen robot (tenzij je een innige dagboekrelatie met chatgpt hebt opgebouwd – guilty as charged). Maar net zoals je huis onderhouden niet altijd suuuuperleuk is (lekkages komen altijd op het verkeerde moment en niemand wil écht per se heel graag de dakgoten schoonmaken toch?), kies je wel voor dat onderhoud. Omdat je 90% van de tijd zo fijn en veilig in je huis kunt dansen, eten, slapen, zijn.
Zo is het ook met vriendschappen, relaties, verbindingen.
Soms heb jij wat meer energie te brengen, soms de ander. Soms ben je allebei een beetje leeg. Dan neem je vanuit vertrouwen wat ruimte, of je gaat in plaats van high-energy lekker samen suf thee drinken. Niet elk gesprek hoeft inspirerend, niet elke ontmoeting gezellig, niet elk contact zinnig te zijn. Soms is het er gewoon. Jij bent er, zij zijn er. Klaar.
Maar: merk je langdurig dat een verbinding jou meer kost dan oplevert? Dat er een patroon ontstaat waarbij jij steeds degene bent die draagt? Of dat er na/ast de meh’s van de ander geen ruimte is voor jouw yay‘s? Dan kan het wel tijd zijn voor een goed gesprek of om deze verbinding af te ronden of (tijdelijk) los te laten. Als je op eieren loopt, jezelf wegcijfert of uitgeput raakt in de connectie dan mag je bijsturen. Dat is niet egocentrisch, maar onderdeel van zelfzorg. Want: het is niet jouw verantwoordelijkheid om andermans zwaarte te dragen. Je kunt ernaast zitten en met een dikke knuffel, goeie mop of luisterend oor wat lichtheid brengen, maar dragen kun (en mag!) je het niet – het is van de ander, moet je afblijven
Zinnen als “eerst voor jezelf zorgen” en “ga om met mensen waar je energie van krijgt” zijn niet per se fout, maar vaak te kort door de bocht. Ze missen context en nuance. Een betere checkvraag zou zijn: “is dit een voedende en veilige verbinding, die wij allebei onderhouden?” Of nog simpeler: “kan ik met deze persoon zijn?” Zelfliefde vraagt soms namelijk ook: iemand binnenlaten als je niet opgeruimd bent – letterlijk of figuurlijk.
Voor jezelf zorgen is dus zeker niet: de ander eruit bonjouren zodra het even niet stroomt. Het is blijven voelen of er wederkerigheid is. Of je er samen in zit, ook als het schuurt. Zolang we onszelf blijven zien als onderdeel van een groter geheel – en niet als individuele projectjes met to-dolijstjes waar dan geïsoleerde #selflove-activiteiten op staan – denk ik dat het wel goedkomt met ons ❤️
Hey een kei mooie week gewenst he! Ik hoop dat er iets totaal magisch en onverwacht fantastisch gebeurt!
Liefs,
Lola
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar over het algemeen ben ik zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk. Read more
Als ik ga wandelen zet ik soms kei hard Disneymuziek op. In mijn hoofd ben ik dan het desbetreffende personage Read more