Maandagmails
Zeiken aan het ontbijt
Op het bord voor mij liggen vier soorten kaas, drie soorten olijven, twee kleuren brood, een hartig nachtschade gerecht, grote stukken verse komkommer en een tot in perfectie gekookt eitje. Daarachter: de golven, die wild kapotslaan. Naast mij: de diepste zucht ooit. “Volgens mij komt die jus d’orange uit een pak. Dat kán toch niet?! Dat moet vers zijn hoor!” Hollanders – je pikt ze er op vakantie meteen uit.
Het is kerstochtend en ik zit aan een ontbijt met zeezicht. Ik heb het geluk in de luxe gelegenheid te zijn de laatste week van het jaar door te brengen in Alanya, Turkije.
De blonde dame aan de tafel naast mij toont zich een stuk minder gelukkig. “Wat een kleine stukjes brood! Ik wil groter brood. Ga jij dat even halen? Nouja, laat ook maar, ik haal het zelf wel. Wat een onzin dat er zulke kleine stukjes brood liggen, zelfs al zijn er nog maar twee gasten aan het eten, dan moet er gewoon genoeg groot brood zijn.”
De man tegenover haar zwijgt terwijl ze met veel bombarie opstaat.
Drie minuten later komt ze terug met grotere sneden brood en nog steeds geen glimlach. “Door jou moest ik in het Engels een ei bestellen!”. “Dit bakje waar de honing in moet gaat sowieso lekken.”
Ik kijk naar de golven terwijl ik een olijf op mijn vork prik.
“Toch jammer he, dat het handdoekenrek dan los zit. Ze hebben in ieder geval geen goede loodgieter hier.”
Van onder de enorme kerstboom in het restaurant sluipt een ninjakat richting mijn buren. Hoopvol – op zelfs het kleinste stukje brood. Op de achtergrond speelt de kerstmuziek gezapig verder: “You make it feel like Christmas“. De man zegt niets. Het is alsof ik naar een sketch van Ronald Goedemondt zit te kijken.
Het hele scenario fascineert me. We zitten op dezelfde plek, eten hetzelfde eten, worden door dezelfde mensen geholpen en toch hebben deze vrouw en ik duidelijk zó’n andere beleving van dit moment. Is dat niet interessant, dat jouw instelling en omstandigheden je ervaring bepalen?
Een week later zijn de rollen omgedraaid. Het is oudejaarsdag – een dag waar ik altijd een beetje melancholisch van word. Voor het eerst die week schijnt de zon fel. Dit keer ben ik degene die met haar ziel onder d’r arm loopt. Ik zie de zee, voel de warmte, prijs mij gelukkig en kan er desondanks niet volledig in opgaan.
En ongetwijfeld zit er iemand ergens op een bankje, te genieten van het eten, de golven en de muziek. Zich af te vragen waarom die jonge vrouw in dat jurkje daar toch zo’n frons op haar gezicht heeft? Er is toch zon, er is toch warmte?
We ervaren de wereld om ons heen van minuut tot minuut anders – anders dan anderen en anders dan de versie van onszelf die zojuist bestond en zo dadelijk bestaat. Alles is afhankelijk van het moment, van onze eigen verwachtingen, stemming en gedachten. Die prachtige, complexe, gevoelige menselijke psyche – daar kun je je toch oneindig in verdiepen?
Ik wens je een fantastische week!
Liefs,
Lola
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar over het algemeen ben ik zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk. Read more
Als ik ga wandelen zet ik soms kei hard Disneymuziek op. In mijn hoofd ben ik dan het desbetreffende personage Read more