Vanessa Carlton

Op maandagochtend om 08:00 van huis vertrekken is niet mijn hobby, maar het was voor een goed doel. Vanochtend werd dan eindelijk een MRI van mijn knie gemaakt. Meer dan anderhalf jaar geleden brak ik m’n knieschijf in drie stukken. Twee operaties en zestienmiljoen fysio-afspraken later heb ik daar nog altijd dagelijks last van. Tijd om nu eens écht goed te onderzoeken wat er precies beschadigd is.

Ik heb één keer eerder een MRI gehad maar die heb ik destijds denk ik op autopiloot gedaan – er was vooral heel veel bruin in de ruimte, maar verder kan ik me daar niks meer van herinneren. Waar het mij wel aan doet denken, daar zo liggen, zijn de bestralingen. Plat op je rug, NIET bewegen. Daar komt het niet-bewegen zelfs zo nauw, dat ik vijf tatoeagepuntjes op mijn lijf kreeg waarmee precies werd bepaald hoe ik gepositioneerd moest worden. De eerste keer dat ik bestraling had, was de tune van Ghostbusters op de radio. Dat vond ik grappig. If it’s something weird / And it don’t look good / Who ya gonna call?! Ghostbuuuuuusterrrs 💃

Vandaag doet Vanessa Carlton haar best om boven het lawaai van de MRI uit te komen. Dat lukt net genoeg om mijn actieve herinnering aan Terry Crews in White Chicks op te halen. In gedachten stuur ik Terry’s overtuiging en de toepasselijke lyrics naar mijn knie: And I need you! And I miss you! Ik mag niet bewegen in de MRI, maar wel grinniken.

Is het niet heerlijk hoe er voor elke situatie een passend nummer lijkt te bestaan? Hoe muziek je instant op een andere plek of in een andere stemming kan brengen? Het ene moment ben ik in het St. Anna, het volgende lig ik als een tiener met mijn zus en buurmeisje op de bank film te kijken, dubbel van het lachen. Weer een tel later bevind ik mij in het Verbeeten Instituut. Zelfs als de omstandigheden onveranderd blijven, kan muziek verlichten.

Je kunt hier dankbaar gebruik van maken door een playlist samen te stellen met liedjes die fijne herinneringen bij jou oproepen. Muziek van een tof concert waar je eens was, die je luisterde tijdens een prachtige reis die je ooit maakte of wat op repeat stond in een onbezonnen periode van je leven. Net als geur brengt geluid gevoel terug. Kijk maar, of het iets voor je is!

De radio tijdens de MRI bleek overigens vooral voor de show, want door die pokke herrie van het apparaat kon ik de muziek helemaal niet horen. In de auto terug naar huis heb ik ons Vanessa dus alsnog even opgezet. In het kader van manifesteren: “If I could walk… a thousand miles…” 😅😂

Ik wens je een heerlijke week!

Dat de zon z’n uiterste best mag doen om het grijs aan de kant te duwen en dat je jezelf mag betrappen op het mee neuriën van je lievelingslied.

Liefs,

Lola

Maandagmails

Geef een reactie Reactie annuleren