Maandagmails
De dunne lijn tussen de slachtofferrol en serieuze zelfliefde
Wat is het heerlijk omringd te zijn door mensen die je aan het denken zetten hé? Gisteren had ik een relaxte zondagbrunch met zo’n vriendin, met wie je kunt lachen om niks en praten over alles.
Terwijl we als twee diva’s een bakje kersen leeg pikten, zei zij en passant: “er ligt volgens mij een dunne lijn tussen de slachtofferrol en zelfliefde.”
Vond ik mooi. En waar.
Het verschil is dit:
Iemand die in de slachtofferrol zit ontneemt zichzelf, veelal langdurig, van de eigen verantwoordelijkheid. Het is krampachtig vasthouden aan het idee dat jou dingen zijn overkomen, om te voorkomen dat je jouw aandeel, jouw emoties en jouw kracht hoeft te onderzoeken.
Serieuze zelfliefde is eerlijk erkennen dat er dingen zijn gebeurd en dat die jou geraakt hebben, in de eerste plaats aan jezelf. Het is benoemen dat je pijn hebt, die gevoelens er laten zijn en volledig beleven. Als bij die beleving een tijdje in stilte op de bank hoort, hoort bij die beleving een tijdje in stilte op de bank. Simpel.
“Maar wat moet ik dan doen, in een hoekje gaan zitten janken?!” Deze vraag heb je vast wel eens gehoord toen je met mensen over hun heftige omstandigheden sprak. Stiekem is het een retorische vraag, want je weet het antwoord al: ‘ja’. Ja, het is ongetwijfeld een fantastisch idee om ergens een goed potje te gaan zitten janken – of dat nou in een hoekje is, of op een andere voor jou veilige plek.
Eén van de grootste misvattingen in onze maatschappij is dat verantwoordelijkheid nemen hetzelfde is als in actie komen. We zijn zo bang om niks te doen. Terwijl niks doen vaak précies is wat er nodig is. Soms is jouw eerste belangrijkste aandeel in een situatie: zitten, huilen, schreeuwen, staren. Als het daarna over is, prima. Als daarna ruimte komt voor actie, prima. En als er daarna nog meer zit, dan blijf jij zitten. Oók prima.
We hebben het al vaker gehad over zelfliefde en dat dit niet altijd gezellig hoeft te zijn. Mocht er op dit moment iets in jouw leven spelen, hoop ik dat je jezelf die serieuze zelfliefde gunt. Schijt als anderen dat een slachtofferrol noemen. Jij weet beter, toch?
Ik wens je een magischmooie week!
Liefs,
Lola
(ik moest bij het schrijven van dit stukje aan dit ge-wel-dige nummer denken hahaha okedoei!)
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar over het algemeen ben ik zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk. Read more
Als ik ga wandelen zet ik soms kei hard Disneymuziek op. In mijn hoofd ben ik dan het desbetreffende personage Read more