Een leeg LEGOland

Lang, lang geleden won ik een dikke prijs: een geheel verzorgde trip naar Denemarken. Korte recap voor als je het gemist hebt: in 2020 deed ik samen met mijn bestie, tevens ex partner, Jan Pennings (Jantje voor intimi) mee aan het televisieprogramma LEGO MASTERS. Wat begon als een soort ‘durf je niet, bluf!’ grap, bleek uit te groeien tot één van de grootste avonturen van mijn leven.

Jantje zag een oproep voor ‘een programma over LEGO’. Hij stuurde een enthousiaste e-mail, kreeg een even-enthousiaste reactie en bleek een teamgenoot te moeten aandragen. Toen hij mij daarvoor belde, zette ik net mijn fiets weg op het station, op weg naar mijn beresaaie 9-tot-5 en – niet geheel onbelangrijk – waren we net een paar weken officieel uit elkaar, na een relatie van tien jaar. De vraag of ik samen mee wilde doen aan een televisieprogramma, kwam dus, zacht uitgedrukt, vrij onverwacht. Maar ach, wie ben ik om een avontuur af te slaan? Onder het mom ‘we gaan wel gewoon naar die eerste auditieronde, lachen, zien we ook eens hoe dat werkt’ begonnen we de reis.

Tot onze verbazing mochten we een ronde door en ontving ik een paar maanden na dat nonchalante telefoontje op het treinstation belletje nummer twee: “Lo, je gaat dit niet geloven, we zijn geselecteerd!”.

We hadden toen nog geen flauw idee van wat er op ons af zou komen. Het programma werd in coronatijd uitgezonden op RTL4, zaterdagavond prime-time – een combinatie die 2,5 miljoen kijkers per aflevering opleverde. Plotseling werden we herkend op straat, om handtekeningen en selfies gevraagd. Er volgden uitnodigingen voor tv-shows, meet & greets, interviews en een poging van de Privé om er een sneu en smeuïg kankerverhaaltje uit te slepen (mislukt, omdat we de meest fantastische PR chick aan onze zijde hadden).

Alsof het meedoen an sich niet al één groot plezier was, wonnen we nog ook. Daar gingen we dan, van onze oorspronkelijke insteek ‘al komen we maar één aflevering door, dan hebben we toch iets vets meegemaakt!’ naar knallende confetti en de allereerste, enorme, knalgele LEGO MASTERS Nederland/België beker in onze handen. Ik heb er maandenlang van gestuiterd.

Een deel van onze prijs was een trip naar het LEGO House in Billund, Denemarken. Omdat het nog corona was, konden we niet direct gaan. Kort daarna brak ik mijn voet en de trip werd even uitgesteld. Een paar maanden later bleek dat Jantje weer aan de chemotherapie moest, de hersentumor waar hij al jarenlang mee liep was weer actief geworden. Het bleek onmogelijk de reis tussen de chemo’s door te plannen. Hij stierf enkele maanden later.

Eerst wilde ik niet. Hoe kon ik naar Denemarken zonder Jan? Het zou alleen maar pijnlijk zijn. Ik besloot mezelf tijd te gunnen.

Toen de eerste en ergste rouw voorbij was, durfde ik het in 2023 aan. Samen met een vriendin plande ik de hele roadtrip. Helaas reageerde LEGO veel te laat, waardoor we in de tussentijd onze plannen hadden gewijzigd. In 2024 zou ik een nieuwe poging wagen… ware het niet dat ik mijn knieschijf brak. En zo kwam het dat ik uiteindelijk vorige week, meer dan vijf jaar later, in de auto stapte naar de geboorteplaats van het steentje waar Jan zo ongelooflijk fan van was.

Twee volle dagen was ik in Billund.

En het was raar.
Een tikje confronterend.
Saai zelfs. Zonder Jan.

Het klopte niet om daar alleen te zijn. Zonder deze man, die in alle bouwwerken vette technieken had aangewezen, overal inspiratie had opgedaan voor zijn eigen werk. Het klopte niet om met iemand anders in een LEGO-achtbaan te zitten. Het was niet oké te realiseren dat hij nooit, never nooit, een voet in dat museum en een voet in dat pretpark zal zetten.

De dood is iets geks. Je went eraan.
Je went aan de nieuwe realiteit dat iemand er niet meer is – niet fysiek althans.

Maar je went nooit aan het gemis. Het gemis dat soms voelt als scherpe pijn en soms, wanneer je in je uppie door een LEGO museum sjokt, je handen stevig geklemd om een klein plastic poppetje met een Hawaii bloesje, als ultieme leegte. Apathie. Pure verveling over deze realiteit waarin hij er niet is.

Ik ben dankbaar dat ik geweest ben, opgelucht ook ergens, dat het ‘van het lijstje’ is. Dat Jantje in ieder geval op symbolische wijze toch nog naar Denemarken mocht gaan.

Maar ik denk niet dat ik er snel nog een keer kom.

Overigens was de rest van de trip dolle pret: we zijn totaal uitgeput geraakt na een vier uur durende kanotocht op het open water, ik ben vanaf heden officieel fan van Hans Christian Andersen (naast sprookjes schreef hij ook poëzie en knipte hij prachtige papierkunstwerken!) en ik deed een paar fantastische vondsten in secondhand stores. We zijn er alleen niet helemaal uit: is Denemarken nou heerlijk rustig en georganiseerd, of… een beetje saai? Misschien dan toch nog eens terug – alleen om antwoord op die vraag te krijgen hoor.

Een hele mooie week gewenst. Geef de mensen die je liefhebt een dikke knuffel, vertel ze hoe wonderlijk ze zijn en als je dan toch bezig bent: blaas maar lekker een kushand naar de spiegel.

Tot volgende week!

Liefs,
Lola

Maandagmails

Geef een reactie Reactie annuleren