De lamp van de Kruisstraat

Terwijl mensen om mij heen naarstig op zoek zijn naar woonruimte, ben ik in de gelukkige omstandigheid dat ik een heel gezellig huisje al tien jaar mijn thuis mag noemen. Destijds was na drie maanden verbouwen zowel het geld als de zin om de schuur aan te pakken op, dus dat kwam op de volgende-zomer-ofzo-lijst.

Een decennium later heeft een mega overstroming die de schuur tot een schimmelhol maakte, mij dan eindelijk tot beweging gedwongen. Tsja, wat kan ik zeggen, soms heb je een duwtje van buitenaf nodig.

Afgelopen oktober ging het dak eraf (haha). Dat betekent: alles dat nog in de schuur stond, moest eruit. Nu ben ik echt een draak met opruimen. Omdat ik overal ideeën in zie, bewaar ik dingen tot in de eindigheid. Ik ga het repareren (as if), upcyclen (ooit) of gebruiken voor een creatief project (waarschijnlijk, een keer).

Wat komt er dan zoal uit zo’n schuur Lola? Nou, bijvoorbeeld: drie fietsen waar ik sinds mijn kniebreuk anderhalf jaar geleden niet op heb gezeten en die nodig naar de fietsenmaker moeten. Een bezem met een halve steel. 2,5 zak potgrond, 32 plantenpotten, 28 van die plastic plantenbinnenbakjes. Een grasmaaier (voor mijn schattige 10m2 grasveldje). Twee lades van een oude vriezer (?). Een speelgoedstofzuiger met van die opvliegende balletjes. Zes spiegels van een workshop over zelfbeeld. Vervaagd stoepkrijt. Drie stapels dakpannen want die mag ik van mijn vader NOOIT weggooien. Vijf soorten kippengaas. Een set tuinmeubelen zonder tafelblad want die ga ik er zelf nog een keer op vastmaken. Natte aanmaakblokjes. Vetbollen die drie jaar over de datum zijn maar ik denk niet dat vogels naar de THT kijken. Kliekjes verf en uitgeharde rollers. Tuinstoelen waar de konijnen die al acht jaar dood zijn randjes vanaf hebben geknaagd. Een hondenzwembad (ik heb geen hond). En lampenkappen – om één of andere reden blijk ik een hele voorraad lampenkappen te hebben.

Die lampenkappen heb ik in oktober uit de schuur gehaald en onder een zeil op de tuintafel gelegd. Om er later, op m’n gemak, naar te kijken (ik kan natuurlijk niet op het eerste gezicht bepalen of het zomaar weg kan). En zo kwam het dat ik vorige week – voor de zestiende keer in mijn leven – een enorme, witte, glanzende glazen lampenbol vast had. En erachter kwam… dat deze kapot is.

Die lamp, realiseerde ik, heeft voor het laatst in het trappengat in mijn oude appartement gehangen. Het appartement waar ik tien jaar geleden woonde. Tien jaar.

Hoe vaak heb ik deze lamp al niet vastgehad? En bewaard, alleen vanwege het idee dat ik ‘m misschien nog wel een keer, eventueel, ooit, zou kunnen gebruiken?

Zo heb ik een tijdje met die lamp in mijn handen gestaan en nagedacht over wat ik nog meer al veel te lang met mij meesleep. Dingen die je gewoon weg kunt doen. Los kunt laten, vriendelijk kunt bedanken, beschikbaar kunt stellen voor iemand anders. Het deed mij denken aan hoe het vaak gaat met relaties en gewoontepatronen die al heel lang niet meer helpend zijn en waarvan je stiekem prima weet dat ze je niet ineens, op magische wijze, weer licht of plezier of gemak gaan brengen.

Wat is jouw lampenkap? Wat sleep je al jaren mee, alleen vanwege het idee van ‘ooit’, terwijl je diep vanbinnen weet dat het niks meer toevoegt? In je huis, je agenda, je hoofd, je hart…? Dat kan groot en klein zijn. Het kan variëren van die tas sokken waar je precies nooit schattige sokdiertjes van gaat maken tot een uitgebluste vriendschap of shit accepteren van mensen die hun gedrag absoluut niet gaan veranderen. Als het voor je past: kijk daar eens naar deze week. Vraag jezelf af: dient dit nog in mijn leven nu, op dit moment? Als het antwoord ‘nee’ is, mag je het liefdevol bedanken voor wat het je heeft gebracht en daarna wegdoen.

De glazen witte bol ligt nu in een blije Jumbo shopper in de tuin bij de rest van het ritje naar de stort. Terwijl ik een koffietje geniet in de winterzon, ligt ie naar me te loeren. Ga je mij echt wegdoen? Echt?! Zo werkt het ook met gewoontes en mensen die je loslaat – die komen ook altijd nog even terug. Heb je net besloten ‘ik laat dit gaan’, krijg je ineens een telefoontje, berichtje, verleiding om in een oude gewoonte te stappen. Als een check van Het Leven: weet je het zeker? Dan is het aan jou om bij jezelf en je besluit te blijven. Ja, of niet natuurlijk, want je hebt het recht om je te bedenken.

Dit keer is het bij mij wel voor het echt. Ik doe afscheid van de lamp. Tenzij ik binnen nu en de volgende openingstijd van de milieustraat een mega goede bestemming voor deze kapotte lamp bedenk. Dan leg ik ‘m weer een jaar in m’n schuur natuurlijk, dat snap je.


Ik wens je een week met lef, frisse lucht en de moed om los te laten,


Liefs,
Lola

PS je weet wel echt dat je ouder aan het worden bent, als je zo excited kunt worden van een nieuwe schuur hahaha doei! Heb een mooie week ❤️