Voilà: mijn cv der mislukkingen

Vorige week deelde ik over wat een briljante mislukking, briljant maakt. Het idee is dat je juist door stil te staan bij wat er mis ging en waarom, wijze lessen leert.

We zijn zo gewend om alleen te benoemen wat er goed is gegaan. Om applaus te geven voor een fantastische uitkomst en een plaatsvervangend schaamtegezicht te vertrekken als iets niet helemaal lekker uitpakt. Laten we daar verandering in brengen door wat meer met elkaar te delen wat er allemaal precies niet van een leien dagje ging.

Ik zal beginnen. Onderaan deze mail vind je een greep uit mijn zeer uitgebreide cv der mislukkingen.

De lijst is veel, veel langer. Van een inzending van een mega vals ingezongen, zeer slecht geschreven eigen liedje (waarmee ik overigens de wedstrijd toch won omdat ik de enige inzending was hahaha)(oh én dat ik toen een wasmachine won, terwijl ik 11 was) en afgewezen worden toen ik als verliefd kind met m’n zakgeld hartjessnoep voor m’n lover had gekocht, tot producten die niet verkopen omdat ik niet na heb gedacht over distributie, tegenvallende aantallen deelnemers voor groots uitgewerkte concepten en massaal stervende kippen bij een boerderijproject in Ghana.

Ik faal zo vaak. Soms briljant en soms omdat ik gewoon effe niet zo goed had nagedacht. Soms gebeurt er iets onvoorziens waar ik geen rekening mee heb gehouden en soms zoiets onverwachts dat ik er niet echt rekening mee had kúnnen houden.

Boeit niet. Ever tried. Ever Failed. No Matter. Try again. Fail again. Fail better. (- Samuel Beckett).

Door eerdere dappere pogingen te erkennen, durf je meer. Wat je namelijk ook onderneemt, als je het met de juiste intentie & inzet doet, is het in het slechtste geval een geweldige leerschool .

Op welke grootse mislukking ben jij trots? Tell me!

Scroll verder voor een stukje uit mijn cv der mislukkingen.

Een suuuuper fijne week gewenst met goed gezelschap en mooie inzichten,

Liefs
Lola

PS ik leerde over dit concept van Paul Iske, een inspirerende man met wie ik eens samen op een podium stond. Check zijn site hier!

Briljant mislukte sollicitatie. Samen met een vriendin reageerde ik ooit op een functie van creatief directeur, die met z’n tweetjes kon worden ingevuld. Leek ons fantastisch. We maakten een hele pagina op mijn website waarin onze motivatie en ervaring genoemd werden. Deze stuurden we begeleid met een enthousiaste e-mail naar de organisatie. Wat denk je? Een week later volgt er een generiek ‘het spijt ons u te moeten meedelen dat u niet bent geselecteerd’ mailtje. Heel lame. Balen ook natuurlijk, dat we niet werden uitgenodigd. Maar: onze visie voor het bundelen van mijn creatieve en haar georganiseerde brein klopte, we hadden het met 100% inzet geprobeerd, we hadden goed nagedacht over de praktische invulling van de eventuele functie, onze aanpak paste bij wie wij zijn: toegewijd, creatief en origineel, we leerden veel: a) wij willen samenwerken, b) in een creatieve omgeving, c) wij gaan nooit of te nimmer zulke muffe reacties sturen op sollicitaties. Briljante mislukking.
Briljant mislukt fietsenproject. De doelgroep van mijn stichting in Ghana had een probleem: de schoolbus die de kinderen in de omgeving ophaalde, ging steeds kapot omdat ie niet gebouwd was voor zandweggetjes. Samen met onze Ghanese partnerorganisatie bedachten we een oplossing: fietsen. Leerlingen van de school konden de fietsen voor een minimaal bedrag lenen en zo zelf naar school komen. Grote besparing op de schoolbus en het onderhoud, meer bewegingsvrijheid voor de kinderen. Wij enthousiast, school enthousiast, ouders enthousiast. We wonnen er een prijs mee in Nederland. Snel gingen we over tot uitvoering. Wat blijkt? De ouders vinden het op papier een geweldig idee, maar als ze over de praktische uitvoering denken, schieten ze in de stress bij het idee hun kids alleen te laten fietsen. De één na de andere ouder haakt af. Lang verhaal kort: het hele plan viel in duigen. Grootste les: we hadden gepraat, met woorden, maar niet écht gecontroleerd hoe de realiteit er uit zou zien en gecheckt waar mensen dan tegenaan zouden lopen. We waren veel te veel uitgegaan van onze leefwereld, waarin fietsen een alledaagse zaak is. Klassieke fout!
Briljant mislukte samenwerking. Een tijd geleden ontmoette ik iemand die wilde gaan ondernemen op het gebied van creativiteit en persoonlijke ontwikkeling. In ons enthousiasme over een gelijke visie komen we al snel op het idee voor een samenwerking. Mijn motto is hey, ho, let’s go, dus binnen no-time zit ik er kniediep in en werk ik het thema, de workshop, het werkboek en draaiboek uit, regel deelnemers en materialen en coach deze ondernemer voor hun aandeel voor de workshop. We draaien een mooi concept met prachtige resultaten. Ik ben trots. Helaas verandert met het succes direct de samenwerking: de andere partij claimt de credits, is nalatig in het minder sexy werk achter de schermen en gaat nonchalant met mijn klanten en netwerk om. Een kei harde les, die me verdrietig maakt en tegelijkertijd enorm aan het denken zet over een patroon dat in mijn werkend leven speelt: in mijn kernovertuiging dat de mens goed is, vergeet ik soms dat mensen (onbewust) dubbele agenda’s kunnen hebben. Mijn hele leven laat ik al gebruik maken van mijn kennis, kunde, karakter en contacten. Dat is mij aan te rekenen, niet de andere partijen. Het is mijn verantwoordelijkheid om na te gaan of een relatie in balans is en of ik onbewust op zoek ben naar bevestiging of goedkeuring. Deze pijnlijke samenwerking heeft die innerlijke ’troep’ aan het licht gebracht en voor een grote shift in mijn gedrag en keuzes gezorgd. Briljante mislukking dus.
Briljant mislukte judoles. Vroegah zat ik op judo (of: ‘onder’ judo, net waar je vandaan komt). Bij de bruine band stopte ik. Sindsdien vraag ik me eens in de zoveel tijd af of ik die zwarte band niet zou kunnen halen? Eind vorig jaar zette ik daarom ‘proefles judo’ op mijn bingokaart en jawel: in januari stond deze dame weer in de dojo. De eerste les ben ik ongeveer 10x bijna uit de zaal gelopen, judo is een intense sport. Tóch een tweede keer, en een derde. Kei leuk… en kei confronterend. Want mijn lijf is geen 17 meer. In drie maanden tijd moest ik drie pauzes nemen vanwege intense rugblessures. Bij de derde besloot ik: dit is het niet waard. Ik stopte. Die zwarte band halen, dat gaat ‘m dus waarschijnlijk niet meer worden. In die zin is het judo-avontuur mislukt. Briljant mislukt, dat wel, want ik heb het wel maar mooi een kans gegeven. Ik had alleen iets beter na moeten denken over waar, hoe en op welke manier ik dit weer zou oppakken. Misschien niet meteen in een groep met mannen die 2x mijn gewicht wegen en landelijke kampioenswedstrijden spelen . Zou er ergens judoles bestaan voor een beetje slappe meisjes?

De lijst is langer en langer. Bedoeld om je te herinneren aan wat je al weet: we vallen allemaal wel eens. Of struikelen. Of gaan vol op ons bek. En da’s helemaal ok ❤️ .

Liefs!

Maandagmails

Voilà: mijn cv der mislukkingen

Geef een reactie Reactie annuleren