Ik ben vandaag zo cranky, zo cranky, zo cranky

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar over het algemeen ben ik zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk. Ik laat me niet snel van m’n stuk brengen en de meeste dagen heb ik een permanente glimlach op mijn smoel. In essentie simpelweg omdat dat een aspect van mijn karakter is: ik ben, geloof ik, een opgewekt mens (wat een geluk!). Tot een aantal jaar geleden ook omdat ik ergens het idee had opgepikt dat ik niet mócht mopperen – brave, lieve meisjes lachen immers altijd, toch?

Sinds ik weet dat je tegelijkertijd dolgelukkig én strontchagrijnig, een leuk mens én een tijdelijke mopperkont, dankbaar én gefrustreerd kunt zijn ben ik echt kei goed geworden in chagrijnen. Ik ga er gewoon helemaal in ‘hangen’, zucht extra diep en extra lang, ga vet diep fronsen en mompel binnensmonds hele onaardige dingen tegen toevallige passanten die absoluut niks te maken hebben met mijn humeur.

Vanmiddag was het weer eens zo ver.

Een optelsom van bijzonder onbelangrijke, doch bijzonder irritante zaken maakte dat mijn hoofd langzaam maar zeker op als-blikken-konden-doden ging. Vandaag kwam die modus door: een veel te vroege afspraak buiten de deur; anderhalf uur file; een muf en tegenvallend einde van een veelbelovende podcast; mensen die hun rijbewijs bij een pakje boter hebben gekregen; een bedrijf dat ik betaal voor diensten die ze al voor de derde keer op rij halfbakken uitvoeren; postnl die z’n zaken niet regelt waardoor ik niet alleen oneindig lang zit te wachten op een pakketje maar het ook nog eens ergens op moet halen terwijl het hele idee van thuis laten bezorgen is dat ik er niet voor op pad hoef; voor de tweede keer in een week naar een andere apotheek moeten, he-le-maal aan de andere kant van Boxtel (haha), omdat interne communicatie en voorraden niet op orde zijn; systeemfouten bij een leverancier waardoor ik een uitgebreide bestelling volledig opnieuw moest doorvoeren – dat soort shit. Totaal onbenullig natuurlijk maar in sequentie voldoende voer voor innerlijke bromberen (dat woord moet je waarschijnlijk twee keer lezen).

Het helpt wel trouwens, dat gechagrijn effe lekker toelaten. Wat specifiek helpt als je in zo’n bui bent is dit stappenplan:

1. Frustratie er uit laten. Benoem hardop wat er allemaal zo verschrikkelijk vervelend is of niet gaat zoals je had gehoopt. Vind maar even alles en iedereen stom, helemaal oké.
2. Daarna het innerlijk werk: relativeren (hoe erg is het nou daadwerkelijk?), reflecteren (wat was jouw aandeel er in?) en richting bepalen (wat heb je nodig om op te lossen of los te laten?).
3. Een beetje grinniken om jezelf en realiseren dat het een privilege is om je om dit soort dingen druk te kunnen maken.
4. Afronden en afsluiten door iets te doen waardoor je blijdschap, ontspanning, kracht, vertrouwen, innerlijke rust, etc. ervaart (net wat je gemist hebt de afgelopen uren/dag/week).

Dit werkt 9 in de 10 gevallen. Soms ben je gewoon moe, ga je lekker naar bed. Aanhoudend gemopper is meestal een teken dat je een bietje in de knoop zit, de onderliggende redenen kun je dan eens uitpluizen om het leven voor jezelf makkelijker en lichter te maken ❤️.

Ben jij een beetje goed in chagrijnen? Hoe gedraag jij je, als je mopperig bent??

Dat het ’n fantastische week wordt, met de nodige moodswings als dat is wat je blijkbaar nodig hebt ,

Liefs,
Lola

Belle ❤️ Mowgli & 13 andere verhaallijnen

Als ik ga wandelen zet ik soms kei hard Disneymuziek op. In mijn hoofd ben ik dan het desbetreffende personage Read more

Voilà: mijn cv der mislukkingen

Vorige week deelde ik over wat een briljante mislukking, briljant maakt. Het idee is dat je juist door stil te Read more