Maandagmails
Bommelding bij de Eiffeltoren
Vorig weekend was ik voor het eerst in mijn leven in Parijs. Nouja, ik was al wel een paar keer in Disneyland geweest maar dat is een heel dorp an sich, dus dat telt niet.
Nu hoef ik in een nieuwe stad helemaal niet per se alle bezienswaardigheden af te tikken. Sterker nog: ik dwaal liever door wijkjes net buiten het centrum en kan daar uuuuren kijken naar hoe mensen er uit zien, hoe ze bewegen en met elkaar omgaan, met wat voor winkels, restaurants en kunst ze hun straatbeeld vormgeven… fantastisch om zo nog meer over de enorme diversiteit aan mensen en menselijk gedrag te weten te komen.
Maar goed. Als je in Parijs bent, dan móet je even langs de Eiffeltoren. Vonden wij, in ieder geval. En dus gingen we met een baguette, een zak wilde perziken en een tas vol fromage in de zon zitten terwijl we ons verwonderden over het toch redelijk recht-toe-recht-aan stalen ontwerp dat jaarlijks miljoenen bezoekers trekt.
Komen er ineens drie enórme mannen aan, in uniform. Zwaar bewapend, gefocust en met een strenge gezichtsuitdrukking. Politie, gendarmerie, weet ik het. Van die agenten in ieder geval waarvan je direct in je hoofd nagaat of je iets illegaals aan het doen bent of oooooit in je leven gedaan hebt terwijl je heel goed weet dat dat niet is maar toch voor de zekerheid want holy shit ze komen toch niet voor mij?!
Voor ons op het grasveld staat een klein bosje, waar we al een paar keer wat mensen in en uit hebben zien gaan. Om te plassen, dachten wij zo. Nu zien we die drie mannen daar doelbewust op af lopen. We volgen ze aandachtig en nieuwsgierig wachten we tot ze weer tevoorschijn komen. Grappen nog “misschien zijn ze een geocache aan het zoeken”. Helaas: wanneer ze uit de bosjes komen is dat met lege handen. Ze lopen verder en we verliezen ze uit het oog. Drie minuten later ben ik ze weer vergeten en is mijn focus bij de duif die naast mij probeert mee te genieten van onze lunch.
Later die dag.
Een nieuwsbericht. “BOMMELDING BIJ DE EIFFELTOREN”
Wat blijkt? Terwíjl waar wij daar zaten, is de volledige Eiffeltoren ontruimd: de drie verdiepingen, het restaurant, het voorplein. De hele omgeving is afgezet, verkeer omgeleid, uitgebreid onderzoek door de explosievenopruimingsdienst. En wij hebben niks gemerkt
Ik moest daar om lachen en het zette me ook aan het denken.
Hadden wij namelijk geweten dat er een bommelding was, of die mogelijkheid zelfs maar in ons hoofd gehaald, dan hadden drie grote uniformen die op 5 meter afstand met een machinegeweer een bosje doorzoeken sowieso voor paniek en stress gezorgd. Maar omdat we dat niet wisten en alleen maar grappige scenario’s zaten te bedenken, deed het ons niks. Als je onverwachte dingen vanuit nieuwsgierigheid benadert, blijf je blijkbaar relaxed en in het moment. Zou het dan toch waar zijn: ignorance is bliss?
Het was een mooi voorbeeld en bevestiging van waar ik sterk in geloof: jouw gedachtes bepalen hoe makkelijk, licht en te gek jouw leven is.
Een leuke oefening voor deze week: als je scenario’s en suggesties in je hoofd aan het bedenken bent, wat voor effect hebben die dan op je? Helpen ze je in het moment of maken ze de boel zwaarder en ingewikkelder? Als het lukt, probeer dan eens bewust een andere mogelijke verklaring voor een situatie te bedenken. Merk je verschil?
Ik wens je in ieder geval een heerlijke bommeldingvrije week en hoop dat je deze week lekker veel helpende gedachten hebt ❤️
Liefs
Lola
PS opvoeding bepaalt voor een groot deel hoe vanzelfsprekend het is om positief te denken en vanuit mogelijkheden te leven i.p.v. angst. Ik kreeg een appje van mijn moeder met het nieuwsartikel met het onderschrift “Lola, gedraag je eens ” . Ze had evengoed in paniek kunnen raken bij het lezen van dit nieuwsbericht een paar uur nadat ze een foto zag van haar dochter bij de Eiffeltoren. Het fijne is: die opvoeding, die heb jij nu zelf in de hand. Jij bepaalt hoe jij jezelf de rest van je leven opvoedt. Dus ook als je van huis uit niet hebt meegekregen om dingen met lichtheid en nieuwsgierigheid te benaderen, kun je dat alsnog leren. Echt ❤️
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar over het algemeen ben ik zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk. Read more
Als ik ga wandelen zet ik soms kei hard Disneymuziek op. In mijn hoofd ben ik dan het desbetreffende personage Read more